Z Twojego komentarza wynika, że być może skupiasz się na szukaniu celu swojego życia w nieodpowiednich miejscach. Nie szukaj celu w internecie, czy w poradnikach.
Poświęć kilka dni, aby się wyciszyć, wyjechać gdzieś na łono natury (polecam polskie góry ), aby w takich warunkach spojrzeć na swoje życie z dystansu, przeanalizować swoje dotychczasowe działania, umiejętności i wiedzę, jaką posiadasz i zadać sobie pytanie o to, co chciałabyś w życiu robić.
Owszem, poradniki mogą się przydać, ale głównie do tego, abyś mogła się lepiej zorientować w zakresie zagadnień, na które należy zwrócić uwagę podczas analizy.
Efekty takiego spojrzenia wgłąb siebie najlepiej zapisać na kartkach, bo pamięć jest bardzo ulotna.

Jeśli nie uda Ci się określić niczego konkretnego, pozostaje Ci po prostu próbować różnych zajęć. Na pewno powinnaś mieć jakieś dziedziny, które Cię będą bardziej interesować niż inne – dzięki temu zawęzisz swoje pole poszukiwań i być może szybciej znajdziesz to, co chcesz robić.
WAŻNE żebyś zaczęła działać i zamiast robić kolejne quizy, spróbuj po prostu zacząć realizować się w pierwszej dziedzinie którą sobie wypisałaś.

Tu jeszcze taka drobna uwaga – to nie jest tak, że wybierasz sobie jedną dziedzinę, w której chciałabyś się specjalizować, i trzymasz się jej przez całe życie. Dziś możesz z pełną pasją oddawać się np. malarstwu, a za kilka lat wciągnie Cię pisarstwo/blogowanie, czy nawet ekonomia.
Ja sam kiedyś chciałem zostać pisarzem, potem grafikiem. W końcu jednak postawiłem na programowanie – ze względu na praktyczność tego zajęcia i jego stosunkowo wysoką wartość rynkową. Powoli rozszerzam swoje zainteresowania z typowo programistycznych, na zagadnienia ekonomiczne, biznesowe oraz psychologiczne.
Na świecie jest tyle interesujących zagadnień do poznania i nie warto tracić czasu na nicnierobienie!

Mam nadzieję, że chociaż trochę zmotywujesz się i zaczniesz działać. Chętnie poznam dalszy ciąg Twoich zmagań z życiem
Pozdrawiam serdecznie.

Pozdrawiam,
Bartek

Bardzo jasny przykład (bywa, że w praktyce nie wszystko rysuje się tak klarownie): aby zostać muzykiem należy najpierw ukończyć I stopień szkoły muzycznej, następnie II, a w końcu pójść na studia, co daje nam pośrednie etapy. Można je podzielić na mniejsze – zaliczenia poszczególnych lat, egzaminów, sprawdzianów, drobnych kartkówek, opanowania danego utworu itd.. Środkami ku temu mogą być przykładowo codzienna, systematyczna gra na instrumencie, poświęcenie godziny w tygodniu na przesłuchiwanie klasyków, kształcenie słuchu, udział w warsztatach i tym podobne.

Może dla niektórych to, co napisałam, jest obłędnie oczywiste – dla mnie nie było. Mam nadzieję, że pomogę tym komuś, kto ma podobny problem.

Pozdrawiam,
Maeve